20200208_095804‘De Weg naar de Bron’ gaat over de kern van yoga: de weg om te kunnen leven in liefde, vertrouwen en overgave. Als je je bewust bent van iets dat groter is dan jijzelf, als je voelt dat je een deel bent van een groter geheel, dat je gedragen wordt, omhuld door een warmte en liefde, dan kun je loslaten, stoppen met te hard werken, het leven toelaten zoals het gebeurt. Je gewaar worden van je werkelijkheid heeft tijd en aandacht nodig. In dat proces ontwikkel je vertrouwen in je eigen kracht.

Het principe wat ik jarenlang heb toegepast op zwangerschapsyoga is volgens mij ook toepasbaar op gewone yoga. Als je weet hoe het werkt, kun je je er makkelijker aan overgeven. De kennis die ik deel met de vrouwen over hoe hun lichaam werkt, hoe de mechanismes van elkaar beïnvloedende stoffen werken en spieren met elkaar samenspannen, helpt om te gaan voelen wat yoga met je doet. Als niemand je vertelt dat als je je gezichtsspieren aanspant er ook iets gebeurt in je keel, in je maagstreek, in je bekkenbodem, ga je dit dan ooit zelf voelen? Het is geen suggestie: je gaat het voelen als je het weet. Dan verdiept je lichaamsbewustzijn zich. Door steeds meer van je lichaam gewaar te worden, ga je steeds beter de subtiele samenwerking ervaren van je lichaam als geheel.

Het systeem, het menselijk lichaam, het totale mens-zijn heeft dit prachtig ingebouwd. We starten ons leven met een gevoel van een geheel te zijn. Wie een baby ziet en vasthoudt realiseert zich dat dit kleine mensje nog geen idee heeft van wie het is en wie jij bent. Alles is nog een geheel. Als moeder, vader of verzorgende ben je er gewoon om dat te geven waar het kleine ding behoefte aan heeft: warmte, koestering, aanraking, geluid, eten. De baby vraagt er om en het ontvangt het. Natuurlijk duurt het wel eens voordat alle verschillende geluidjes en bewegingen door de omgeving goed geïnterpreteerd worden, maar uiteindelijk zullen de liefhebbende verzorgers al bij de kleinste signalen weten wat er nodig is.

Dit gevoel van een geheel zijn verdwijnt langzaamaan. De baby ontdekt haar handjes en voetjes, leert zichzelf omdraaien, gaat zelf voortbewegen, vindt de kracht om te gaan staan en de wereld te ontdekken. We leren het kind dat er een ik is en een jij, en dat die twee verschillend zijn. Tot het moment dat het kind uitroept: “Ikke, zelf doen!” is er onbewust een onlosmakelijke eenheid ervaren. Dan volgt nog onbewust een periode van het zelf doen, op eigen kracht. Steeds meer trekken kind en verzorger uit elkaar, tot de kleuter bewust beseft een ander en uniek levend wezen te zijn. Dan lijkt het alsof ze nooit zo innig verbonden zijn geweest, alsof er nooit het gevoel is geweest van eenheid, van heelheid van een onlosmakelijk samenzijn. Met reden noem ik alsof het lijkt, want in werkelijkheid komen we nooit los van elkaar, zijn we nooit echt alleen. We veranderen na dat bewustwordingsproces niet in een los eilandje, drijvend in een leegte. Niemand leeft in een vacuüm. In werkelijkheid blijven we continue met elkaar verbonden, alleen de ervaring ervan verdwijnt steeds meer naar de achtergrond.

Het is een prachtig principe om ons als vissen in de zee bewust te laten worden van het water om ons heen. Ongemerkt raken we het gevoel van verbondenheid steeds meer kwijt. Op latere leeftijd kunnen we er bewust weer naar op zoek gaan. De herinnering zit in ons opgeslagen. Het verlangen er naar is groot. De weg er naar toe terug kan lang lijken maar is in wezen heel kort.

20200204_154659

Daar gaat mijn 7 koshaprogramma dus over. We zijn een geheel, onlosmakelijk met elkaar verbonden. We worden gedragen, omhuld en gekoesterd. We zijn met elkaar een bron van liefde en licht. De bron is in ons zelf. Dit is waar yoga al eeuwenlang naar verwijst. Waar goede leraren al die tijd naar verwijzen.

Meer dan 2.500 jaar geleden heeft Patanjali in de Yoga Sutra’s dit verwoord in het kernachtige Sanskriet. Gezien de hoeveelheid verschillende vertalingen van zijn werk is er kennelijk zoveel uitleg bij nodig is, dat het niet in een boek kan worden overgebracht. Mij gaat het hier om duidelijk te maken waar je in kunt verdwalen, waar je nu bent en hoe je steeds makkelijker terug kunt komen. Hoe kom je bij de kern, bij de bron? Hoe ervaar je dat je werkelijk kunt loslaten, de teugels kunt laten vieren en dat het leven zelf je helpt, je brengt waar je nodig bent en dat het -daar waar je bent- helemaal oké is?

Wellicht denk je nu: ‘Makkelijk praten daar in het veiligste dorp van Nederland zittend achter haar computer. Geen zorgen voor een dak boven haar hoofd, maar voorzien van een heerlijk bed en een goedgevulde koelkast.’ Inderdaad ben ik juist daardoor in staat om dit te schrijven. Ik weet me veilig en heb geen zorgen voor morgen. Het zijn juist de getuigenissen van mensen in oorlogssituaties, die voor mij een grote inspiratie zijn. Zij bewijzen dat een gevoel van vrede, van verbondenheid en liefde, ook in de ergste omstandigheden kan bestaan. Zelfs in een levensbedreigende situatie kan er verbondenheid gevoeld worden met met de ander, iets wat groter is dan het eigen ik. Er zijn mensen die in de ergste situaties moed en kracht tonen. Hun voorbeelden versterken mij in mijn zoektocht naar de bron van dit alles.

Juist ook doordat ik het tegenovergestelde van zo dichtbij heb mogen ervaren ben ik op zoek gegaan. Het volledig in controle willen zijn, geen enkel vertrouwen te voelen, de eenzaamheid en het alleen-zijn ongeacht hoeveel liefde er om je heen is. Allemaal het resultaat van op vroege leeftijd het vertrouwen te verliezen in dat we een geheel zijn, dat de ander los van jou is. Het vertrouwen kwijt raken in de goedheid, liefde en licht van deze wereld veroorzaakt een leven in verkramping, van een pijnlijk lichaam, van een moeizaam, eenzaam verdrietig bestaan. Dit voorbeeld heeft mijn zoektocht van jongs af aan gestimuleerd en laat mij nu ook steeds weer zoeken naar ingangen voor anderen. Hoe kan ik het zo overbrengen, zo laten voelen, zo uitnodigend zijn, zo een voorbeeld zijn, zo opschrijven dat anderen ook het vertrouwen vinden. Durven leven in overgave. Op zoek gaan naar wat werkelijk gelukkig maakt in plaats van zo druk bezig te blijven met overleven, verrijken en meer ervaringen van hetzelfde en daarmee teleurstelling op teleurstelling stapelen. Om uiteindelijk door ziekte geveld, door een lichaam dat het begeeft zonder liefde, warmte en verbondenheid, dat het niet meer kan verstouwen dit leven teleurgesteld, verbitterd verlaat.. Of juist in deze laatste fase waarbij het lichaam het niet meer kan verdragen juist gaan voelen waar het werkelijk om gaat, hoe de werkelijkheid echt is. Ziekte als het laatste middel om tot overgave, liefde en vertrouwen te komen.

20200204_154618

Hoe zou onze wereld zijn als kinderen zouden zijn opgevoed met aandacht en compassie voor zichzelf en voor de ander? Met begrip dat de ander niet zoveel anders is dan wijzelf. Hoe mooi zou het zijn wanneer wij met liefde reageren op diegene die ons kwetst of bedreigt. Dat we voorkomen uitgeput te raken doordat we ons voeden uit een bron die niet opdroogt. Yoga kan ons een kern en omhulling laten voelen die koesterend, liefdevol en krachtig is. Het maakt ons weerbaar en positief.

Vanuit dit wereldbeeld maakt het niet uit naar welke kerk, moskee of tempel je gaat. De liefde, de bron is hetzelfde. Alleen de ingang ertoe is anders. Het gaat er niet om of het oeroude Godinnen zijn die je helpen of de Heiligen in de kerk zijn, of die Ene waartoe je bidt, of die ene voor wie je altijd een kaarsje aansteekt, of die bepaalde Hindoe God die juist voor jou zoveel betekent dat je hem of haar bezingt en bloemen brengt. Vanuit dit wereldbeeld maakt het niet uit of je ervaart of gelooft of de mens 7, 9 of 13 chakra’s (energiecentra’s) heeft en welke kleur en welke kant ze opdienen te draaien.

Het gaat er om dat je ontdekt wat werkt voor jou, welke woorden, rituelen of handelingen je brengen tot de bron van jouw leven en hoe die bron je voedt  in moeilijke tijden. Daarnaast gaat het om het begrip dat jouw weg de jouwe is en dat ieder ander zijn of haar eigen weg naar de bron van liefde mag bewandelen. Mijn weg is net zo kleurrijk en divers als die van jou. Ik heb inmiddels geleerd wat wel of niet werkte voor mij. Natuurlijk heb ik geen idee hoe de toekomst zal zijn, maar ik heb vertrouwen dat ik de weg wel vind. Het bijzondere is dat er niet één route is die altijd werkt. De ingang tot de weg is altijd nieuw. Maar je kunt voorbereid op weg gaan vanuit het besef en de ervaring dat overgave en loslaten je helpen zal.

Wat maakt dat je nu, dit moment kunt loslaten? Wie, wat helpt je nu? Hopelijk helpt mijn uitleg van de eeuwenoude yogafilosie je nu, binnen je eigen traditie, binnen je eigen cultuur en rituelen te komen tot een leven vanuit de bron van liefde, vertrouwen, vrede en genade.

Als je interesse hebt in mijn 7 kosha programma neem dan contact op via info@yoga-debron.nl. Mijn intentie is dat het hele programma vanaf 7 april online beschikbaar is. Voor een ieder die nu al tot aanschaf overgaat is het voor een pre-sale prijs van €247 beschikbaar. Leesboeken, werkboeken, video’s, audio’s en bekende yogahoudingen met beoefening van de 7 kosha’s uitgewerkt.

20200204_154332

Deel mijn verhaal:

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on print
Share on email

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Sluit Menu