Voor de 2de keer zit ik in een wasserette Laundry Angels in de buurt va n de S.Maria di Angelli. Boven in Assisi was dicht, zo ben ik hier beland. Een uurtje siësta in de wasserette, want oh wat is er veel te zien en te ervaren.
Vanmorgen in de S. Chiara om 6.45 gebed en daarna de mis. Ontbijt en hup in de volgende kerk op het plein gezeten bij Santa Rita. Daarna door naar de S. Damiano waar Franciscus is begonnen met de herstel van de kerk en waar Chiara en de zusters heel lang hebben gewoond, waar ze Franciscus heeft verzorgd en waar hij het Zonnelied heeft geschreven. Na zijn dood beneden in de S. Maria dei Angelli hebben de broeder Franciscus nog naar Clara gebracht zodat ze hem nog een keer kon aanraken.
In de kapel van vanmorgen hangt het kruis waar Jezus/God tegen Franciscus heeft gesproken. De zusters onzichtbaar achter een hek, zingend als engelen, 4 priesters die de mis doen.
Daarna naar de crypte waar het lichaam van S.Chiara ligt, nog helemaal in tact en pas 2/3 eeuwen geleden helemaal met was bekleed. Wederom een onverwacht ontroerend moment. Ik had het van mezelf niet gedacht dat het me zoveel zou doen. Het graf van Franciscus omringt door zijn broeders en de opgebaarde Chiara. Ook de plek waar ze gestorven is voelt heel bijzonder aan. Het kruisbeeld wat er bij de ingang raakte me ook heel erg: het lijden heel sterk aanwezig en tegelijkertijd de rust van Jezus er in. Prachtig beeld.
De connectie met Gina maakt het allemaal nog specialer. Ons gedeelde verlangen naar…. Het vormgeven aan dromen en tegelijkertijd veel drukte, veel regelen en onszelf vergeten.
Het is wel heel bijzonder hoe ik deze reis zoveel mensen tegenkom met inhoudelijk een boodschap voor me.
Nu ook weer een lift samen met een broeder en iemand die als beroep heeft om pelgrimages naar Assisi te organiseren. Onverwachts neemt het gesprek nog een wending naar het yogacentrum in de buurt waar Gina in geïnteresseerd is. Zeg niks, maar houd mijn oortjes gespitst om Gina deze informatie te geven.
Sta je zo maar op een bushalte en hup zit je met twee Amerikanen in een auto: de een Franciscaner priester die vrijdag naar Amsterdam gaat en de ander dus een wandeling organisator.
Gina die met 61 jaar haar leven wil omgooien: vanuit Long island New York naar Assisi verhuizen. Ze vertelt dat er per jaar 8 miljoen mensen Assisi bezoeken. Een beetje te veel voor mij. Religie als toeristen vermaak. Lourdes valt erbij in het niet qua winkels en verkopende, rondleidende monniken. Big business.
Ze hebben het en passant ook nog hoe de pelgrimage naar Padre Pio aan het teruglopen is en hoe de business daaronder leidt. Echt gaat het hier nog over God, geloof en een diepere verbondenheid. Eenvoud en armoede verbonden met verkoop van souveniers, kaarten, boeken, beelden… De hebberigheid stimulerend om weer van te kunnen leven. Het blijft toch een dubbele wereld: heb ook een houten armband aan mijn collectie toegevoegd, twee boekjes gekocht en kaarten.
Zijn ook nog de S. Stefano in geweest. Een prachtig eenvoudig kerkje met een stilte en rust dat na 8 uur ’s ochtends bijna niet meer te vinden is in Assisi.
Na het wasuurtje en schrijf moment kerk nummer zoveel bezoeken en dan met de bus weer omhoog en naar de S.Franciscus voor 17.00 uur voor mijn testemoni/stempel. Inkopen doen bij de supermarkt en mijn overnachtingsplekken voor maandag en verder gaan regelen. Niet vergeten om mijn medicijnen te nemen, mijn enkels blijven vandaag wat gevoelig en mijn tenen zien er qua eelt, blaren restanten e.d. niet uit.
Ben nog een van de Oostenrijkse broers tegengekomen en heb mijn adres gegeven voor de foto’s. Hopelijk hoor ik nog van ze. Francesco nog tegen gekomen, maar niet meer Angelo of Antonio, samen met 2x een Michel ben ik toch aardig wat heiligen tegen gekomen. Ook Gina, die haar naam wel eens heeft veranderd naar Clare, Sylvie natuurlijk en 2x Rita als gastvrouw die me in de watten legt.
En toen ging het toch anders…. In de S. Maria delgi Angelli eerst met een halfvolle kerk met elkaar een hele rozenkrans hardop gebeden en het Ave Maria gezongen, daarna blijven zitten voor de dienst in het kader van de viering rond Franciscus. Uiteindelijk begon het een uur later dan ik dacht. In een afgeladen kerk, mensen leunend tegen de pilaren, zittend op de grond, per bank voor 5: 6 a 7 personen. Trompetgeschal, parade van hoogwaardigheidsbekleders, vaandeldragers, bestuurders, bisschoppen, kardinalen, monniken en een geweldig groot koor. Videoscherm laat alles goed zien. Een eindeloze dienst met eindelijk eens een liturgie.
