Sinds gistermiddag dus heerlijk in de beschermde omgeving van het klooster. Overgave aan het ritme is weer fijn en vertrouwd. Rust en stilte van binnen is echter verder te zoeken dan gedacht. Het liefste ben ik met iedereen bezig behalve met mijzelf. Koffiedrinken met broeder Anselmus en zijn ouders, na de completen op mijn kamer bij kletsen met Elise, ver na de verplichte stilte tijd, hilarisch de afwas doen met de moeder van een broeder, om dan verzocht te worden of het iets stiller kan omdat we tot in het ‘slot’ het gedeelte van de broeders te horen zijn.
De rust opzoekend na de koffie zit ik allerlei tips en ideeën rond te sturen via Whatsapp. Is mijn vulpen leeg dus schrijf ik niet door en ben ik naarstig opzoek naar mijn toegangskaarten voor de lezing van Anselm Grün, nummer 411 ben ik, maar waar heb ik de print gelaten. Afleiding, afgeleid worden, af laten leiden, van waar ik hiervoor ben: in stilte en rust te komen om te voelen. En ach, dan is de onrust voelen ook voelen natuurlijk. Humor zien in hoe ik bezig ben en hoe hoog ik de lat heb gelegd.
Voelen wat hier zijn met mij doet. Hoe Elise, mijn mede-oblaat, die ik in november hier heb ontmoet een uitnodiging is om te delen en andere lagen te ontdekken. Hoe we destijds samen hebben afgesproken deze 6 dagen hier door te brengen en naar de lezing van Anselm Grün te gaan zondagmiddag. Hoe hadden we van tevoren kunnen bedenken hoe onze levens 8 maanden later er uit zouden zien. Hoe vaak ik ondertussen hier zou zijn geweest, hoe ik me hier thuis voel, maar ook hoe ik de dagroutine na het overlijden van mijn moeder zo moeilijk teurg kan vinden. Het ritme waar ik in zat, de stilte, de overdenking, de bezinning overvleugeld is geraakt door alles wat er gedaan moest worden, door wat ik allemaal voelde en waardoor ik zo rusteloos ben geworden. Hoe ik er naar terug verlang, terwijl ik natuurlijk wel weet dat het nooit hetzelfde wordt… De eerste verliefdheidsfase is voorbij, nu eens zien of er een bestendige liefdesrelatie kan ontstaan. Het dieper mag komen.
Sinds gisteren hoor ik de vraag in mezelf of ik vertrouwen heb, vertrouwen durf te hebben… Mmmm het voelt alsof ik gevraagd word om van een stijle klif af te springen zo het onbekende tegemoet. Vertrouwen, vooralsnog twijfel, maar bevind me dan met Mozes in goed gezelschap. Mozes twijfelde ook behoorlijk om te doen wat God van hem vroeg. Het sluit wel aan bij mijn twijfels over naar welke stem ik denk dat ik luister. Vorige week kwam er een interview voorbij met een mijnheer die er toch echt van overtuigt was dat God hem had opgedragen om met drie vrouwen, drie gezinnen te stichten, tegelijkertijd cq. samen. Hij vond het wel spannend, maar het was toch God die het aan hem vroeg. Dus ja, als ik daar zo mijn twijfels over heb, waarom dan niet over de ‘stem’ die ik tracht te horen, tracht naar te luisteren.
Waar ik wel in geloof is synchronisiteit: de opeenvolging van aanwijzingen, opmerkingen, teksten, uitnodigingen… Het gevoel dat dingen op hun plek vallen, samenkomen. Het mooiste daarin is vandaag het citaat van Jesaja.
In rust en inkeer ligt je redding, in geduld en vertrouwen ligt je kracht.
Morgen verheug ik me nu al op de glutenvrije hostie. Heerlijk de vrijheid van kloosters en dan vooral ook de gastvrijheid en betrokkenheid. Zelfs de bezorgdheid of als de voorganger gewone hosties heeft aangeraakt, hij nog wel mijn hostie kan/mag vastpakken zonder dat ik ziek word. Kijk dat is nog eens betrokkenheid en acceptatie.
