Thema is “Kom naar Mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal Ik jullie rust geven.” Matth. 11:28
Rust vinden in, laten rusten. Vredig in nabijheid rusten. Het wonder van Gods voortdurende nabijheid, helemaal gekend te worden zonder je best te hoeven doen. Altijd beschikbaar voor wie Zijn naam aanroept, als ik mijn hart er voor open. Een simpele daad van geloof. Mijn ziel is geliefd, ik word volkomen begepen en lief gehad.
Controle los laten als dingen dreigen mis te gaan, danken en zo boven de omstandigheden uitgetild te worden.
Elke klacht brengt je een stap verder omlaag langs een glibberig pad. Door weer terug te schakelen naar vertrouwen, te danken voor alles hoe tegennatuurlijk en irrationeel ook, kom je weer omhoog. Vanuit een ander perspectief naar de omstandigheden kijken, zelfs vanuit een bovennatuurlijk perspectief ervaar ik onpeilbare vrede.
Me ten openen voor God, in mij aanwezig te laten zijn, me te laten vullen: de kracht die dat geeft. Open te staan voor de hulp, er om te vragen. Me niet te laten verleiden om alleen in mijn eigen kracht of macht te geloven. Hulp vragen bij iedere stap die ik zet. De bron van kracht nooit links laten liggen.
Vreugde is niet afhankelijk van de omstandigheden. Ware vreugde is een gevolg van het leven in verbondenheid. Ook op een moeilijke dag blijven praten tegen God, veel problemen die om aandacht schreeuwen zullen zichzelf dan oplossen. Zo op de moeilijkste dagen nog vreugde vinden.
Bereidheid om te gaan waar ik ookaar heen geleid wordt, met heel mijn hart, vol blijde verwachting. Leven in vertrouwen, want wat komen gaat is nog niet zichtbaar. Hoe hoger ik klim, hoe overweldigender het uitzicht wordt, hoe beter ik de scheiding ervaar tussen mij en de wereld met al haar problemen. Me vrij voel om de nabijheid van God te voelen. Uiteindelijk leidt de weg terug naar de gemeenschap met anderen, terwijl het licht in mijn binnenste mag blijven schijnen.
Het horen van de stille stem die een andere visie, een andere weg aan duidt dan mijn eigen eigenwijze koppie, vertrouw ik al mijn zorgen toe aan de krachtndie zoveel groter is dan ik. Alles wat me bezighoudt uit handen geven. Bevrijd te worden van iedere angst die diep van binnen aanwezig zijn. Stil te zijn, zodat het licht elke vorm van duisternis kan weg laten smelten. Elke dag aanvaarden zoals het komt. Er op vertrouwen en danken voor alles. Niet bang zijn en rusten in de omhulling en bescherming die ik voel.
Standvastig me geliefd voelen. Mijn emoties schommelen, al die wisselende gevoelens laten en voorbij de omstandigheden kijken en ervaren/zien hoe geliefd ik ben. Besef van nabijheid geeft kracht, versterkt me.
De tekst van 9 oktober neem ik integraal over. Geen samenvatting of wat dan ook. Dit was na de dag met onweer dat ik toch de berg ben opgegaan. Toen ik het las, heb ik hardop zitten schaterlachen omdat het zo waar is.
je hebt een lange reis bergopwaarts gemaakt en hebt bijna geen energie meer over. Ook al wankelde je op sommige momenten, toch heb je mijn hand niet losgelaten. Ik ben blij met je verlangen om dicht bij Mij te blijven. Maar er is een ding waar Ik niet blij mee ben: je neiging om te klagen. Je mag zo vaak als je wilt met Mij praten over het moeilijke pad dat we volgen. Ik begrijp beter dan wie ook hoezeer je lijdt onder de spanningen. Je kunt je veilig bij Min uiten, want als je met Mij praat, brengt dat je gedachten tot rust en helpt het je om de dingen vanuit mijn perspectief te zien.
Maar klagen tegen anderen is een heel ander verhaal. Dat opent de deur naar dodelijke zonden, als zelfmedelijden en woede. Telkens als je in de verleiding komt om te mopperen, moet je naar Mij komen en het uitspreken. Als je je zo voor Mij openstelt, zal Ik mijn gedachten in je leggen en je mijn lied in je hart geven.
Vertrouw, ontspan en kom op adem. Als ik over de toekomst nadenk probeer ik eigenlijk alles zelf te regelen, dan probeer ik het zonder God’s hulp. Het alternatief is om te leren om volkomen in het nu te leven en elk moment van God afhankelijk te zijn. Niet bang te zijn voor mijn eigen ontoereikendheid, maar me te verheugen in Gods overvloed. Leren om in elke situatie op God te bouwen. Zo zal ik meer van het leven genieten en elke dg vol zelfvertrouwen tegemoet kunnen treden.
