Lekker aan de wandel vanmorgen, nadat ik via de farmacia met mijn rode borstplek ben geweest voor een zalfje. Loop in met een strak blauwe lucht te genieten van deze koele, maar mooie morgen. Tempo van niks maar het komt wel goed, schatje!! Bezoek het klooster waar ik Theresa nog tegen kom een net afgestudeerde techneute die 2 november met haar eerste baan gaat beginnen. Geniet van het klooster en wandel op mijn gemakkelijk door. Vind nog een heerlijke picknick plek in het zonnetje op een idyllisch plekje. Ach, dat volgende dorp komt een half uurtje later wel. Ai ai ai timing is ook alles. Loop ik een beetje te dromen van het uitzicht op een bergdorpje, heb ik de honden niet in de gaten die de schapen bewaken en springt de grote witte over het hek en hangt in me. Gillen, roepen om hulp en blazen op mijn fluitje. Nummer 2 komt onder het hek door, jemig wat ben ik bang. Verstijfd blijf ik staan en roep om hulp. Niks veranderd er, ga dus heel langzaam bewegen en probeer bij ze weg te komen, houd mijn stokken gekruisd achter me en kom dus weg.
In het dorp komen pas de emoties los, zitten janken op een muurtje. Geen mens te bekennen, geen hulp niks. Komt Theresa aangehuppeld van de kerk vandaan, huil ik weer als ik het vertel. We lopen het dorp in in de hoop een dokter, een farmacie te vinden…
Niks alles dicht. Loop nog bij een praktijk binnen, maar geen hulp…
Ontsmetten op straat met teatree olie en laat maar gewoon mijn broek zakken. Zitten toch echt wondjes ook al is mijn broek heel.
Lopen we al babbelend door naar het volgende dorp, probeer nog eerst bij plaatselijke B&B een plekje voor de nacht te vinden, maar ze nemen niet op.
Greccio bereikt, bar met koffie met ook daar nog Mandy, nog een Duitse pelgrim. Politie bellen, farmacia dicht, B&B aan de telefoon. Nee, je moet 118 bellen. Ja hoor, komt een ambulance me halen om me naar het ziekenhuis te brengen. Bel met Rita, gastvrouw van gisternacht en samen met vriendin komt ze me uit het ziekenhuis halen. Slaap daar en morgenochtend ga ik met haar op pad. Morgenmiddag trein en bus en dan heb ik alleen een klooster en een bergtop gemist.
Als ik door durf te lopen…
Mijn verwondingen, het valt allemaal best mee als ik geen last van hondsdolheid krijg 😉
Zitten is niet leuk voor een lange tijd en het wordt er niet mooier op…. Morgen gewoon veel bewegen om de doorstroming goed te houden en niet stijf te laten worden. Ondanks regen, onweer en hoogte en dalen gewoon op pad!
Morgen is het een week geleden en nog ziet mijn bovenbeen er niet best uit. Ik had gedacht dat dit wel zo goed als weg zou zijn. Ik zie er een raar mannetje in 😉
