Maandag blues

Na een wat onrustige nacht: om 5 uur begon het heel, heel, heel hard te regenen. Raam moest dicht, benauwd, na de regen weer open en om 06.30 uur de klok voor het ochtendgebed. Waar ik me wat schuldig over voelde dat ik het miste om stipt 8 uur de deur achter me dicht getrokken. Een nette kamer, maar om nu te zeggen ik heb een fijn klooster gevoel, nou nee.
Op zoek naar een supermarkt voor eten lukt ook niet erg: fruit vind ik wel. Capucinno en vers geperst sinaasappelsap voor €3, maakt dat ik me over gisteravond nog meer bekocht voel: €10 voor een thee, een mineraalwater en een glas rode wijn.
Steek vandaag de vallei over waar ik gisteren zo mooi over uit keek. Dit is niet mijn favoriete wandel terrein. Veel huizen, velden, auto’s en ja dan kom je met je sanitaire stops in de problemen. En juist vandaag leek het wel of ik een blaasontsteking heb: ik bleef plassen. Voor vertrek uit het klooster, in de bar, en nog een keer, en nog een keer, en nog een keer, met de lunch in een restaurant, en weer… Echt, dan toch liever drinken en zweten en pas bij aankomst weer.
Het water viel vanmorgen ook met bakken uit de hemel. Dorp no.1 helemaal aangekleed voor de regen, besluit ik te schuilen bij een sportveld met overdekte picknickbanken. Hoedje op, regencapes los boven op mijn rugzak: aan/uit, aan/uit. Eigenwijs een aanwijzing niet opvolgen betekent te lang langs een drukke weg lopen. Schuilen bij een Albergo om meteen te kijken hoe lang nog en hoe. Schuilen onder een boom terwijl het water met bakken uit de hemel valt en de weg blank staat. Opdrogen met de lunch en dan in een benauwde warmte weer zwetend voor het eerst vandaag omhoog. Voel me knieën van gisteren nog wel en als ik nu goed voel ook mijn bilspieren hebben weet van de dag ervoor. Al met al doe ik over een tocht van 21 km, gepland 5 uur, met alle stops bijna 8 uur. Morgen maar meteen aan mijn Olympische kauwgum en als Speedy Gonzalez de 24 km naar Spoleto of mezelen met de bus?
Lig nu om half 8 in mijn pyama op bed. Benen krijgen dus echt 11 uur rust, kunnen ze daarna weer?
Mijn buikje ook rond gegeten, leek vandaag zonder ontbijt op pad wel of ik een soort hongerklap kreeg: geitenkaas als lunch, zalm en witte bonen in pastasaus met yogurt toe als avondeten. Dit keer waren de bonen en saus warm. Erg lekker!!!!
Na overleg met Michiel bedacht dat ik het gewoon moet aankijken: rustdag nodig dan gewoon doen. Maandag aankomen in Rome is sowieso handig. Voelt alleen zo gek als ze op 20 km afstand zijn en ik niet bij ze ben.
Voel niet alleen een moe lijf, maar ook moe qua indrukken. Het is wel veel allemaal. Weer kerken, weer kloosters, weer een Middeleeuwse stad. Weer een gesprek met iemand die ik niet ken.
Wil wel even niets. Helemaal niets. Slapen, hangen, schrijven, theedrinken en niks. Weer een heilige, weer moooiiie, weer aaardig, weer honden die blaffen. Overvol ook al probeer ik het iedere dag weer fris en fruitig, schoon en nieuw op te pakken. Zak een beetje door mijn hoeven. Die ik nu ga insmeren met verkoelende crème en ja dan gaan voor half 9 de luiken dicht. Niet nog meer schrijven, bijwerken, uitwerken… Opperde pop.
Morgen weer een nieuwe dag!!!
Vanuit deze wel heel gezellige kamer waar plotseling een gigantisch beest begint rond te vliegen tegen het hele hoge plafond. Chiel, waar ben je met je elektrische tennisracket?!?! Go for the kill!!! Yes, de sufferd ging op het tafeltje naast me stil zitten. Bruine dikke schrift is multipurpose: naast gebeden en liederen en bewaarschrift voor heiligenplaatjes met gebeden nu ook een moordwapen.
Spoleto, here I come! Morgen uitgerust en wel. 🙂