Na een heerlijke maaltijd gisteren voor de openhaarsvuur kreeg een genoegelijke avond een rottig staartje met de FB broer/zus dag. Anita die alleen een foto van haar en Lilianne gepost heeft. Na mijn commentaar verschijnt er snel nog iets van haar en mij, op aandringen van Elisa en Joyce haal ik mijn commentaar weg. Ergens is er echter iets geraakt en blijven de tranen stromen. Dikke oogjes vanmorgen onder de make up weggewerkt en hup aan de wandel.
In de regen na eerst alleen mijn jas, toch snel ook de poncho er over heen.
Hoedje op en stevig door stappen. Kom ik bij het klooster dat eigenlijk dicht zou moeten zijn word ik vriendelijk binnengehaald door Stefano, de nieuwe vrijwilliger, nu de laatste monnik naar Noord-Italie is vertrokken. Mijn spullen droog neerzetten en dan een uitleg in de kapel. Hij vertelt heel duidelijk en simpel waardoor ik alles begrijp. Dan vraagt ie of ik even tijd wil voor gebed en sluit hij de deur voor me en zit ik dus in alle stilte voor een fresco uit 1200.
Ondertussen blijkt later is is koffie aan het zetten. Als ik mijn hele rozenkrans heb gebeden. Kom ik uit de kapel en wat schets mijn verbazing komen de Three Studges om de hoek. Hilariteit alom, we drinken met Stefano koffie. Hij laat ze de kapel zien en ik ga even naar het toilet. Dan vraagt Tanzania-hoedje Antonio of ik met hun meeloop vandaag.
Mijn redding want het is een lange weg, veel klimmen en continue regen. We vragen netjes of we onder een afdakje mogen lunchen.
Het stijgen zou nu voorbij zijn, nou mooi niet. We glijden lekker door de modder, trappen op en af, beekjes over en weer stijgen en een beetje dalen.
Dan komt er een lekker pad, breed en goed te lopen en een hoede helling naar beneden om tempo te maken.
Helaas blijft het niet zo. We doen echt de lange route, ieder afsnijd punt weten we niet te vinden, tot dat ze op de weg belanden en we op de weg blijven. Dan ga ik vaart maken, stokken, ritme en gaan met die banaan. Zo kom ik 25/min. eerder binnen dan de Three Studges, Antonio, Angelo en Speedy Gonzales. Douchen om 17.00 uur had im gezegd en dat doe ik dan ook. Heerlijk groot bed en eigen badkamer.
Lekkere bank en lange tafel voor het eten. Krijg een dikke knuffel van gastvrouw Rita. Alle bergschoenen op een rijtje, regencapes aan de kapstok en ja hoor pelgrim weerzien. De Oostenrijkers, de Italianen uit La Verna, de Belgen van gisteravond en Chiusa la Verna en natuurlijk de Three Studges.
Een natte, lange dag maar het gezelschap heeft me er door heen gesleept.
