Herfsttinten

Een stille dag van Ferentillo naar DonBosco. Veel hoogte gemaakt, maar ik blijf na de klim tussen de hoge bomen lopen. Zo af en toe een klein doorzicht maar niet veel “panoramaview”. Op het kleine, smalle pad omhoog loop ik letterlijk en figuurlijk te worstelen met mezelf. Hoe is het straks in Rome? Hoe is het om weer thuis te zijn? Hoe pak ik alles weer op? Het komt nu dichterbij het einde inzicht en kan niet eindeloos door blijven wandelen. Maar ik wil nog niet!
Laat mij maar lopen en hiernin het nu zijn. De gedachtes over straks brengen ook weer een vaag kramp gevoel in mijn borst terug, dus hup na een chat met Brigitte en Elisa in het nu. Genieten van de herfsttinten, van de breedte van het pad, van de geuren en de beweging.
Zo maak ik er een mooie dag van, kruid een paar keer het pad van de Duitse pelgrim die vergeten is hoe ze ook een vrouw is: kort haar, mutsje op, donkeren kleren, een en al somber en een klaagmens. Duur, donker… Weinig genieten. Ze vind me na war korte gesprekjes boven in Patricio, in Ferentillo en nu onderweg de Moeder Theresia von der Weg, wass bist du nett!
Weet geeneens of ze het als een compliment bedoeld of als een verwijt. Lekker ding is ze wel met haar oordelen. Ze komt bij me zitten, klaagt weer over de routebeschrijving en wil om 7.30 uur ontbijten. Eet geen avondeten. In dit verlaten hotel echt leuk gezelschap. Ben benieuwd of we elkaar de hele week blijven tegenkomen of dat we elkaar kwijt gaan raken. In ieder geval in Rieti omdat daar veel keuze qua overnachting is.
Het eten was sober, maar goed om te doen: pasta met tartuffo, groente met kaas, groen lijkt spinazie maar ze noemen het broccoli en bonen. Koffie toe en dan helpt de hele familie nog zoeken naar mijn weggewaaide tshirt. Ze zijn erg aardig doch wat ben ik die emotionele geluiden van het Italiaans ook zat aan het worden. Het.lijkt altijd of ze ruzie.maken of heel erg duidelijk hun punt willen maken.