Het is 10 uur in de morgen en ik zit al een minuut of 20 in de Duomo van Spoleto. Kaarsjes aangestoken, rozenkrans gebeden en buienradar blijft aangeven dat dit weer niet de hele morgen zo blijft. Wat doe ik voor een wandeling van drie uur? Afwachten, tijd nemen of gewoon stug aan de gang. Zo meteen aan de koffie aan de overkant en meteen naar het toilet? Nog even genieten van deze kerk en de fresco’s bij het altaar. Het valt niet mee.
Vanmorgen Elisa aan de telefoon gehad en dan wil ik gewoon naar huis en mijn meiden knuffelen. Gewone dingen doen in plaat van ongewone dingen. Onbekende paden bewandelen is heerlijk, maar routine en vertrouwdheid worden er wel aantrekkelijker door.
En ja, dan heb ik genoeg moed verzameld om te gaan, goed ingepakt, maar niks houd het echt in deze regen. Valt de brug gelukkig mee, zo’n oude uit de Romeinse tijd. Nog beschreven door Goethe in zijn Italianieser Reise, het citaat staat op de foto. Dan begint het grote stijgen weer, stap voor stap, hijg na hijg. Langzaam maar gestaag vorder ik. 45 min staat er op het bordje: 10.50/55 gestart 12.05/10 uur ben ik er. Kan nog net even naar het toilet in de Albergo voor dat ie sluit, niks geen warme koffie of zo. Bekijk nog even het klooster en sluit dan in de kerk aan bij de dienst van 12.30 tot 13.00 uur.
Blijkbaar zie ik er toch wat zielig en nat uit want ze durven me nauwelijks te vragen om te vertrekken. Komt nog een broeder naar buiten of ik een stempel wil in mijn pelgrims paspoort en of ik nog iets nodig heb, of ik wil blijven. Nee, nog even moed verzamelen en dan ga ik toch weer op pad naar Patricio. Blijkbaar maakt mijn paspoort met stempels indruk, mag zo langzamerhand ook wel: er zijn nog maar 14 plekjes vrij voor een stempel.
Dan vind ik zelfs een manier om alleen mijn poncho goed te krijgen en ben ik weer op pad.
Mooie uitzichten heeft de route beschrijving als vermelding, zal niet veel worden denk ik nog in deze regen. Maar dan, breekt de zon langzaam steeds meer door. Beginnen de wolken op te lossen, komt er uitzicht en ja het is fantastisch, genietend kruip ik in mijn tempo omhoog, kom weer eens boven de 1.000 m. Heb zelfs een lunch moment in de zon. Wandelend genietend en eindeloos veel foto’s makend slenter ik door.
En dan op eens ben ik er, op een droom van een plek. Met honden, jonge poesjes, verwarming aan in mijn roze kamer. Prachtig uitzicht, warme douche en nu met de benen omhoog terwijl ik eigenlijk weer naar buiten wil. Poesjes aaien, nog meer foto’s maken en dan toch hier een rustdag inplannen?!? Even bijkomen voor de knieën, enkels, billen of toch aan de wandel morgen, gewoon doorgaan…
Dilemma. Even laten bezinken nog, het zal hier nu ook niet echt goedkoop zijn.
Met het boekje erbij mijn laatste planning gemaakt, korte etappes maar iedere dag wat. Hopelijk weer een middagje in de zon doorbrengen op een terrasje. Genoeg moed verzameld voor de afdaling morgen.
Ga nu met een superbol buikje naar bed, echt man wat eten ze hier ’s avonds veel. Begonnen met aubergine en brood met saus, daarna pasta, vervolgens gepocheerde eieren met truffel en groente en daarna nog fruit, dolci voor de liefhebbers en koffie. Ondertussen water en wijn zoveel je wilt. Links spreek ik Frans, rechts spreek ik Duits en soms wat Italiaans.
Aan een lange tafel met alle gasten en de gastheer aan de kop.
Wat een leven!
En waarom zijn die.maffe honden nu wel stil, daarnet was het een drukte van belang, oke ik zeg er niks over maar wat heb ik een hekel aan blaffende honden.
