Na een hele windstille dag gisteren met een vaag zonnetje is het weer vannacht goed omgeslagen. Een superwind is opgestoken en dan zit je boven op een berg, boven de 1.000 m op een lekkere plek om de wind op te vangen. Het sliep ook wat onrustig en het is koud in dit hotel. Versteend uit de eetzaal gekomen ben ik dik onder de dekens gekropen en rond een uur of 12 zelfs nog sokken aangetrokken. Lag er rond kwart over 9 in en heb met wat onderbrekingen tot kwart over 6 geslapen. Nu inpakken en in 5,5 uur van deze berg afhollen naar het klooster.
Ben heel benieuwd hoe het in dit weer gaat. Na ieder onweer deze weken heb ik de temperatuur ook altijd zien dalen. Vandaag max 13/14°: lange broeken, lange mouwen weer met jas. Hopelijk kan de regencape zo lang mogelijk in mijn tas blijven zitten. Hup het avontuur in!
Nou wat een dag, graag niet meer herhalen 😉
De wind is zo hard dat ik aan mijn poncho maar helemaal niet begin. Straks waai ik nog als een parachute de berg af. Was wellicht wel slim geweest want er kwam geen einde aan vandaag. Bij een ruïne lees ik in de verkeerde alinea en loop ik rond te klimmen tot dat Mandy om de hoek komt en vraagt wat ik aan het doen ben. Tsja iets zoeken wat er niets. Vervolgens lopen we samen op en dan voel ik mijn telefoon gaan, sta midden in de modder en we moeten een hek openen en sluiten, zo’n verplaatsbaar ding met prikkeldraad. We horen al een tijdje auto’s maar waar blijft de asfaltweg.
Daar, maar de bar/B&B/ restaurant is dicht. Besluit toch terug te bellen omdat ik ongerust ben, ja hoor visa card gedoe, waar mijn kop niet naar staat. Het is hier overleven in wind, modder, koud en harde regen.
Ook nog voorbijrazende auto’s, honden die loslopen en de weg zien te vinden. Slalom over de weg van links naar rechts zodat auto’s me goed zien en ik niet plotseling om een bocht sta, er is weinig uitwijk mogelijkheid. Op toeterende auto’s heb ik het niet zo: geef me een lift of ja, mijn koplampen staan niet aan. Komt gelukkig een eind aan en dan de beukenbossen door, de hoogte in, nog meer wind, even droog en dan weer door.
Schiet niet op, het zal met helder weer hier prachtig zijn, maar nu niet veel te zien. De weg gaat goed ondanks de lengte, tot de laatste 4/5 km. Volg de landweg? !?! Maar die gaat naar het noorden!!! Verlies hier een dik uur met heen en weer lopen en tot een wijs besluit komen. Wandelbordje opzoeken en route beschrijving vergeten. Wijs besluit waar ik te lang over heb gedaan. Nat, koud, moe kom ik aan en het bekende onvriendelijke ontvangst van een overwerkte monnik die baalt van onze gidsen. Krijg toch een bed in een stinkhol.
Het klooster is in de schemering indrukwekkend. Bij de avondvesper kan ik alleen maar huilen.
Krijg van Mandy als avondeten een blikje tonijn, alsof ik kattenvoer zit op te peuzelen. Wat is dit armoedig!
Snel slapen dat is het beste.
