Vroeg in de ochtend ben ik al weer wakker en wil gewoon weg. Dus inpakken, douchen en ontbijten en om even voor 8 laat ik B&B Bologna achter me. Loop over straat of het allemaal geen punt is en zie dat de Tourist Information pas om 9 uur open gaat. Dan de kerk in voor de ochtend dienst. Heb een leuke babbel met een van de carabinieri die in Amsterdam is geweest bij Madame Tussaud, hij komt uit Rome maar is voor zijn werk dus nu in Bologna. Lopen naar Rome is hier toch echt een bezienswaardigheid, terwijl ik verwachtte dat het hier veel gewoner zou zijn. Zij passen op mijn rugzak terwijl ik in de kerk ben.
Mooie eenvoudige dienst in een van de zijkapellen met nonnen en een priester. Durf hier niet aan het avondmaal: ze zien toch zo dat ik een Protestant ben!?! De Italiaanse uitdrukkingen raken weer een hele andere laag aan. Ik ga ze nog wel eens onthouden en opschrijven.
Dan rustig op het stoepje wachten voor de Tourist Info natuurlijk onder zo’n arcade. Het is niks voor mij die dingen, halverwege de dag had ik al de neiging om midden op straat te gaan lopen in plaats van er onder. Het is natuurlijk wel sjiek he!
De rust in de stad verdwijnt langzaam met allemaal weer rondsjeesende mensen, nog even een foto van het stille plein.
In eerste instantie zegt de mevrouw dat zij dit nooit doen. Als ik uitleg dat mijn Italiaans te slecht is voor een telefoongesprek en dat ik geen email adres heb van de 3 alternatieven gaat ze toch bellen met mijn lijstje in de hand. Gereserveerd! En dan babbelen we nog wat over pelgrimeren en wandelen in Italië
Dan ga ik op pad, stoer de heuvels in. Echt jongens, waar is mijn vertrouwen in mijzelf gebleven. Ik loop goed binnen de aangegeven tijd en ik geniet. Ja, soms even stilstaan om op adem te komen, maar dit is echt heerlijk lopen.
Zo’n en schaduw wisselen elkaar af. Mooie vergezichten en zoveel mogelijk behoud van hoogte. Het gaat me goed af en ik geniet van de kleuren en geuren.
Moet ook wel aan Hans & Hans denken, het was in de planning om elkaar hier twee jaar geleden te zien. Hoe anders kan het lopen. Als ik voorbij zo’n typisch insider Italiaans restaurant kom waar iedereen in het weekend naar toe cruist in z’n open sport autootje kan ik me zo samen voorstellen. Begroet worden als gewaardeerde vaste klanten, helemaal thuis in het Italiaanse leven. Wat een gemis nu!
Dan sjouw ik door en kom allerlei specifieke natuurverschijnselen tegen van erosie. Geeft prachtige foto’s. Het nadeel van lopen over weggetjes met prachtige huizen is dat er bijna geen plekje om te plasseb te vinden is. Op een gegeven moment is de nood zo hoog dat ik de berm van een zijweggetje neem. Komt er natuurlijk toch een auto, blijf naast mijn rugzak zitten of ik gewoon een pauze houd.
Als ik weer netjes ben, komen er ook nog hardlopers voorbij. Heb ik even mazzel gehad.
Op Monte Sabbiuno zit ik op een bankje van het uitzicht te genieten als er wel een stuk of 10 vogeltjes uit de struiken komen waggelen. Het lijken wel jonge fazanten of iets dergelijks. Al piepend lopen ze met elkaar door en zijn dan ook weer verdwenen. Heel erg grappig!
Zo lopend gebeurt er nog iets: een jazzy saxofoon klinkt door de heuvels. Prachtige klanken die me een hele tijd begeleiden. Dan zie ik een auto staan waar het geluid uitkomt. Keihard een CD aan? Nee, daarvoor is het niet consistent genoeg voor. Nee, echt wat schetst mijn verbazing op de achterbank zit een saxofonist te oefenen. Hij legt uit dat ie toch ergens moet oefenen zonder anderen lastig te vallen. Ik vind het te grappig, maar ik weet niet of ie het nou wel zo leuk vind dat ik hem in zijn oefensessie heb gestoord.
Fietsers blijven ook steeds respectvol passeren. Eentje roept zelfs naar zijn maat: “ze gaat naar Rome, staat op haar rugzak!” Verbazing blijft het geven; echt ” a piedi?!?”.
Zalig gedoucht, mijn was gedaan, pootjes omhoog. Heerlijk schoon en stil! Voor mij geen stad meer.
Er hangt hier trouwens een echte Sabrina aan de muur. Ik zou het zo geschilderd kunnen hebben.
Vanavond komen hier ook Amerikaanse gasten en Duitsers. Ben benieuwd. De gastvrouw is ook “senza glutine”, dus eindelijk iemand die het snapt.
Flesje water en zo een salade. Hoe luxe kan een mens het hebben.
