Met een rugzak van 30 jaar beoefenen  van Yoga & Meditatie wil ik heel erg graag mijn cursusaanbod uitbreiden voor mensen met een Christelijke achtergrond, die yoga en meditatie uit de weg gaan vanuit het gevoel dat ze dan met Hindoeïsme, Boeddhisme of een ander geloof in zee gaan. Juist doordat ik veel heb rondgekeken in ‘yoga en meditatie land’ kan ik vanuit mijn eigen ervaring lesgeven binnen onze eigen Christelijke traditie. Voor mijn gevoel kan ik ook duidelijker en rechtstreekser gaan benoemen in deze lessen hoe het voor mij werkt en daarmee een handreiking en verdieping geven in hoe je geloof kan verdiepen en je dagelijks tot steun kan zijn in alles wat er op je pad komt. Kortom, ik denk dat het veel kan betekenen voor diegene die op les komt en dat het tevens voor mijzelf een verdieping brengt door te durven uiten over hoe mijn geloof voor mij werkt. Hoe mijn geloof mijn leven vorm geeft, kracht, energie en moed, maar vooral ook bemoediging geeft.

Daarom werk ik nu mijn geplande lessen uit in verschillende bloggen in hoop daarmee diegene te raken en te vinden die samen met mij over dit pad zou willen gaan. Vanmorgen heb ik dan ook de lesruimte ingericht zoals ik het op een eerste les gedaan zou hebben.

De drie-armige kandelaar als symbool voor de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Hoe ze met elkaar een eenheid vormen en toch ieder hun eigen plek hebben, hun eigen betekenis hebben. Het licht, de warmte die het uitstraalt als de omhulling van God de Vader als een warme mantel van geborgenheid bij alles wat we doen. Het licht van Jezus als een baken, als een licht om te volgen, juist ook in moeilijke tijden. Om steeds weer te komen tot “Uw wil geschiede..” om te leven in overgave. De leiding over ons leven uit handen gevend, om niet te leven vanuit onze eigen plannen en ideeën, maar steeds opnieuw te toetsen of we nog de weg volgen die God voor ons heeft uitgestippeld en te vragen om Zijn leiding bij de keuzes die we eindeloos vaak maken op een dag. De Heilige Geest als licht en vuur van inspiratie, van gedrevenheid, van creatie in ons leven. Zodat we steeds weer opnieuw denken en leven vanuit mogelijkheden, vanuit kansen, vanuit het gevoel dat dit de eerste dag is van de rest van je leven. De genade ook om iedere dag weer schoon en nieuw te mogen beginnen om te leven vanuit liefde, vreugde, warmte en betrokkenheid. De dag ook af te sluiten zoals het in de kloostertraditie gebruikelijk is met de Completen. Het onder ogen zien waar het die dag niet gelukt is, waar het mis ging, waar je iets tussen jou en God hebt laten komen, waar je zijn Hand even hebt losgelaten, eigenwijs even je eigen weg bent gegaan. Hoe je je aan het eind van de dag weer mag verzoenen en in Gods Liefde en Genade weer mag gaan slapen met een gerust hart om de volgende dag weer als herboren het leven weer aan te gaan. Mijn vraag hierbij is: wat betekent dit voor jou? Hoe voel je dit in je eigen leven? Hoe zou je dit gevoel meer mee kunnen nemen in je eigen leven? Wat kan je doen dat je je dit steeds opnieuw weer herinnert en vanuit leeft?

Er staat nog meer in het midden van mijn meditatieruimte. De twee cadeaus die wij gekregen hebben bij de doop van onze dochters. De parel in de schelp als symbool voor hoe ieder mens een parel is in Gods hand. Daar mag groeien, daar veilig is om te zijn wie je bent, gekoesterd wordt en dat als de parel er aan toe is de schelp zich opent en je jezelf mag laten zien. Het andere is De Bron, de bron van vrede, liefde, licht en levenskracht. De twee vogels lessen hun dorst bij de Bron. Ze kunnen ook steeds weer terug komen bij de Bron, de Bron is geduldig, altijd aanwezig en als we onze dorst willen lessen gul in wat het te geven heeft. Zo gul en altijd aanwezig is ook God in ons leven. Het enige wat nodig is, is dat we ons naar Hem omdraaien. We stil worden in ons zelf om te voelen hoe Gods Bron in ons aanwezig is. Welk voorwerp of voorwerpen heb jij thuis staan die zo een uitdrukking geven aan wat God voor je betekent in je leven? Welk beeld helpt jou het meest om steeds terug te komen als je verdwaalt in de drukte van alledag? In het gedoe van je dagelijkse beslommeringen? Wat herinnert jou aan de bron van liefde in je leven?

Daarnaast heb ik gekozen voor het neerleggen van druiven, een schakering van verschillende zaadjes en water.

Natuurlijk komt de druif, de druivenranken meerdere keren in de bijbel voor. Welk verhaal komt er dan als het eerste bij je omhoog? Hoe herinnert een druiventros jou aan waar het in het leven werkelijk om gaat?

Voor mij zijn zaadjes een heel belangrijk symbool. Mijn eerste Christelijke liedje dat ik uit mijn hoofd kende was natuurlijk “Wil je wel geloven dat het groeien gaat, klein en ongelooflijk als een mosterdzaad, als je het gaat wagen met Gods Woord alleen, dan gebeuren wonderen om je heen.” Zaadjes zijn voor mij ook handelingen die je doet, woorden die je uitspreekt, zaken waar je aandacht aan geeft, gedachtes die je hebt, gevoelens die je voelt.

 Alles heeft de kracht in zich om uit te groeien tot een prachtige boom, die vruchten draagt, beschutting bied. Nare gedachten, akelige gevoelens, verkeerde handelingen kunnen als onkruid woekeren en alles wat mooi en goed is bedekken. Bewust, met aandacht leven is dan ook van belang om steeds weer opnieuw te voelen welke zaadjes je plant, welke zaadjes je water geeft met om te groeien door middel van je aandacht. Welke zaadjes je rondstrooit in het leven om je heen. Voelen mensen zich gezien en gehoord door je? Ben je een bemoediging voor een ander? Geef je iets aan iemand als je glimlacht, als je bedankt, als je even luistert zonder je eigen verhaal, zonder oordeel?

Het water. Tja, hoeveel water hebben we wel niet om ons heen. Moet het water nu echt ook ergens voor staan? Tijdens mijn pelgrimstocht van hier naar Rome verdwenen in Zwitserland praktisch alle geloofsuitingen die ik wel in België en Frankrijk was tegen gekomen. Geen kapeltjes meer, geen Mariabeeld zo maar ergens midden in een dorpje, geen kruizen meer langs de weg, nauwelijks meer een kerk te vinden. Wat kwam ik wel tegen? Overal stromend water, overal werd water opgevangen, kwam het in een trog terecht, bracht het verkoeling op de heetste momenten van de dag. Overal stromend, levend water geschikt ook om van te drinken. Water als het levende woord van Jezus drong het op een gegeven moment tot mij door. Overal zie ik water stromen, overal is hoe verborgen ook God, Zijn Zoon en de Heilige Geest aanwezig. Door water is er leven mogelijk, ontstaat er leven, blijven we leven. Daarom is het dus voor mij belangrijk om water toe te voegen aan het beeld in het midden wat uitdrukking geeft en hoe mijn geloof voor mij werkt en in elkaar steekt.

Natuurlijk kon het brood en de wijn in dit geheel niet ontbreken. Het delen van brood en wijn als symbool van hoe we deel hebben aan wat Jezus ons brengt in ons leven. Sinds mijn doop in 2000 in de Dorpskerk te Zuidhorn is dit beeld en het onderweg zijn met Jezus via het Avondmaal en tegenwoordig ook heel regelmatig voor mij via de Eucharistieviering in de abdij van Egmond-Binnen aan verandering onderhevig. Voor mijn doop en belijdenis had ik altijd het gevoel dat ik er nog niet echt bij hoorde, niet echt recht had op het delen in brood en wijn. Met de start van mijn pelgrimstocht naar Rome is dit gevoel verder verdiept met het mysterie dat er aan toegevoegd wordt in de Eucharistieviering. Van gedenken en herinneren aan Jezus, is het ook echt deelgenoot worden. Vergroot de eucharistie viering mijn verbondenheid met Christus, vergroot het mijn gevoel te leven met de liefde, de geest en de leiding van Christus in mijn leven.

Sta je er wel eens bij stil wat het Avondmaal voor je betekent? Kijk je uit naar de diensten met het Avondmaal? Of ben je juist geneigd om die over te slaan? Mis je het Avondmaal als het maar een paar keer paar jaar is? Hoe zou het zijn om dagelijks zoals de monniken in een klooster de eucharistie te vieren? Iedere dag weer vol eerbied en ontzag stil te staan bij het mysterie van Jezus leven en hoe hij als de Christus nu met ons mee loopt, leeft en onze zonden vergeven zijn. Waarbij voor mij zonden zijn wat ik tussen mij en God laat komen, dat wat ik er tussen zet of waar ik van wegdraaien als ik eigenzinnig mijn eigen ding wil doen.
Mijn uitnodiging is om hier over na te denken. Te voelen hoe het is om in symbolen te denken. Waar symbolen je aan helpen herinneren. Hoe je eigen symbolen hebt die voor iets belangrijks staan. Welke symbolen of betekenissen je aan mijn symbolen zou willen toevoegen. Hoe het spreken over je symbolen je verdieping heeft, omdat je dan naar woorden moet zoeken die jouw geloof uitdrukken.

Ik vind het geweldig als je dat met mij zou willen delen. Als dat op het internet je te openbaar is, mag je me ook mailen via info@yoga-debron.nl

Deel het in ieder geval met jezelf en God. Door het op te schrijven, door het in gebed naar voren te brengen, door er mee stil te zijn in jezelf en de betekenis in jezelf weer mag versterken en verankeren.

Een gezegende dag!

Sabrina

Deel mijn verhaal:

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on print
Share on email

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Sluit Menu