Energetische Bescherming en Leven in Openheid

Deze week is de vraag op diverse manieren tot me gekomen over hoe mensen voelen dat ze het nodig hebben om zich te beschermen tegen andere mensen, vanwege het gedrag, de uitlating of de energie-uitstraling van de ander. Zelf was ik sinds vorige week intensief bezig hoe ik zelf mijn eigen gedachten kan beïnvloeden en me zelfs tegen mijn eigen gedachten zou willen beschermen. Hoe een bepaald woord of product een gedachte kan veroorzaken die ik helemaal niet wil denken, wat ik niet zo voel of ervaar maar toch als een mes sterk door me heen gaat.

Bescherming dus tegen woorden, tegen gedachten, tegen gedrag, tegen sporen die het leven in ons trekt. Al jaren heeft het mijn aandacht en steeds kom ik er voor mijzelf een stapje verder in, merk alleen dat wat ik voor en in mijzelf doe niet één of één over te dragen is. Het zijn mijn beelden, woorden, vormen, kleuren die mij helpen en die voor mij effectief zijn. Het is ook niet zo zeer dat ik het perfecte harnas ter bescherming constructureer, de beste beveiligde burcht weet te maken van mijzelf, mijn lichaam of mijn leven. Integendeel, hoe meer ik dat probeer of geprobeerd heb, hoe duidelijker werd dat daardoor steeds erger werd waarvoor ik dacht mij te moeten beschermen. Hoe verkrampter ook mijn reacties werden op vermeende aanvallen. Hoe dichter en geslotener de verdediging hoe minder er ook te genieten valt. De kasteelmuur, het harnas, of hoe je de energetische bescherming wilt noemen, houden namelijk samen alles tegen, ook de dingen waar je van kunt genieten, waar je plezier aan beleeft, waar je van geniet of die je vanuit liefde worden aangeboden die komen namelijk ook niet door het harnas heen of over kasteelmuur geklommen. Daarnaast nodigt een sterke verdediging de omgeving blijkbaar uit om nog venijniger, nog harder de strijd aan te gaan om hoe dan ook binnen te komen. Mijn ervaring is dan ook dat er dus altijd iets binnenkomt, je kunt niet totaal afgesloten leven, onmogelijk.

Het andere alternatief: Leven in Openheid, is een totaal andere kwaliteit om vanuit te leven. In vertrouwen open voor de wereld om je heen, alles en iedereen binnen laten komen. Alles horend, alles voelend, alles tot je nemend met het gevaar dat je niet meer weet wat van jou is, wat van de ander, wat blijft er allemaal haken van een hele dag ontmoetingen, samen werken en samen dingen (moeten) doen. Hoe merk je dat je vervuilt, je handelt naar aanleiding van de energie van een ander, hoe je dingen doet en zegt om van zaken af te komen. Hoe je ’s avonds uitgeput bent en je nog heel veel zaken loopt te herkauwen, opnieuw beleefd en toekomstscenario’s maakt voor als het weer voorkomt.

Nu heeft mijn werk als yogadocente mij een aardig oefenterrein opgeleverd om hier mijn weg in te vinden. In openheid, in verbondenheid met mijn cursisten les te geven, maar niet mee te gaan op hun energie. Niet mee te gaan op de drukte waarmee ze uit hun dagelijks leven bij mij binnen komen voor een ontspannen uurtje. Niet mee te gaan op hun pijn en verdriet omdat ik dan eenvoudig weg niets meer te bieden heb. De cursisten zijn juist op zoek naar een alternatief, naar een andere manier. Ik kan wel met ze meehuilen en dat biedt op de korte termijn wellicht wat soelaas omdat iemand zich gezien, gevoeld en begrepen voelt, op de langere termijn levert het geen blijvende verandering op. Dus wat dan wel?

In mijn persoonlijke leven is het ziek zijn van mijn moeder is van jongs af aan een uitdaging geweest op het gebied van mezelf willen beschermen en toch in openheid te willen leven. In relatie, in verbondenheid te blijven en er niet aan onder door te gaan. Mijn moeder niet buiten te sluiten of ergens in de marge van mijn leven te parkeren omdat het anders niet te handelen was. Mijzelf te zijn in al mijn kracht, betrokkenheid en zorgzaamheid zonder er aan onder door te gaan of uitgeput te raken.

Waar ben ik nu op uitgekomen? Ten eerste hoe ik mijzelf ten diepste ervaar. Wat ik echt als zijnde Sabrina voel. Als beelddenkster en met een groot gevoel voor archetypen en symbolische betekenissen ben ik daarbij voor mijzelf bij een sprookje en sprookjesfiguur uitgekomen. Bij een verhaal dat me sinds mijn vroegste jeugd heeft aangesproken:  De Indische Waterlelies en dan met name een van de betoverde sterretjes in een waterlelie, die alleen bij volle maan van de heks mag dansen. Dit kan voor iedereen anders zijn en daar is de vrijheid en de uniekheid van een ieder dus heel belangrijk. Voor mij is het passend om die waterlelie te voelen in mijn hart en hoe ik veilig tussen de bloembladeren aanwezig ben. De waterlelie heeft een stevige stengel langs mijn wervelkolom en een groot wortelnetwerk via mijn bekken en benen in de aarde. Voor een ander kan het een favoriete stoel in een veilige, besloten kamer zijn of een grot in een berg waar je heel dicht bij jezelf kunt zijn. Voel dus wat jou helpt om dit te vinden: een verhaal, een film, een muziekstuk, een mantra, een gebed, een voorwerp, een plek in de natuur. Als dit eigene van het eigenste veilig en duidelijk gevoeld wordt is het mogelijk om een volgende stap te maken.

De volgende stap is om op ieder niveau, ieder energiecentrum, iedere laag in mijzelf te voelen dat mijn ware aard liefde is, voor nu en altijd. Dit gevoel heb ik door meditatie, door het doen van de Zonnegroet met mantra’s steeds dieper in mijzelf gevoeld als zijnde waar. Waar ook in ieder mens. Ieder mens is ten diepste liefde, licht en vrede. Het omhulsel kan goed, heel goed zijn best doen om dit te verhullen. Zo goed zelfs dat de persoon zelf, de bewoner van het omhulsel, het ook helemaal vergeten is. Er zelfs niet meer bij stilstaat dat men in de kern goed is, daar alleen maar warme kwaliteiten aan treft. Hoe je ze ook wilt noemen liefde, licht en vrede benaderen het voor mij enigszins, maar echt de gehele ervaring is van een weidsheid, intensiteit, grote en tegelijkertijd minuscule omvang en onnoembaarheid dat iedere traditie er een ander woord of woorden voor heeft. Voel ook hier dus wat voor jou het meest de boventoon voert en herken die kwaliteit dan op iedere laag. Door je hele lichaam heen te gaan van de basis naar je kruin haal je de zuiverste kant van jezelf naar voren. Wat aandacht krijgt groeit, dus laat dit door heel je lichaam heen een vooraanstaande kwaliteit zijn.

In je benen en bekken helemaal stevig geworteld en tot rust komend. In je onderbuik waar je je helemaal in thuis mag voelen. Voelend hoe je bij je navel nog steeds gevoed wordt, energetisch wel te verstaan en niet meer door je moeder, maar door het universum, door de liefde die ons allemaal omhuld, door That. Alsof je je energetische stekker in het stopcontact van de oneindige energie stopt. De universele liefdeskwaliteit mag ook je hart en borstgebied vullen, je longen waardoor je op iedere adembeweging liefde tot je neemt of juist liefde deelt met de wereld om je heen. Voelend ook hoe je keelgebied opschoont zodat er alleen liefdevolle woorden, zuivere woorden, uit rollen. Ook ons hoofd mag zo intunen op de liefde die je diep van binnen bent en die de wereld om je heen ten diepste is. Hoe je hoort, luistert, hoe alles in wezen een roep om liefde, aandacht en betrokkenheid is. Hoe je kijkt en in alles schoonheid ziet.

Heel deze fase is een fase van centrering in jezelf, om je wijd uitgestrekte energie waarmee je de wereld om je heen in de gaten houdt naar je toe te halen. Het moment is veilig genoeg om je voelhorens, je ontvangstsprieten, in te trekken. Ook kan het zo zijn als je heel erg gefocust bent geweest je op deze manier weer heel je lichaam gaat voelen en het meer bewoond, meer betrekt bij wie en wat je bent. Als je heel je lichaam bewoont, ervaart, is het voor een ander moeilijker om een deel van het huis te bezetten, te kraken, te vullen met zijn of haar energie. Dus leg vooral de verantwoordelijkheid niet bij een ander van zo die komt hard binnen of die respecteert mijn grenzen nooit. Nee, vul en leef in heel je eigen systeem en iemand anders komt alleen binnen als jij de deur, de poort of het raam opent.
Voel je dus van top tot teen liefde. Van je voeten tot aan je kruin en zet dan vervolgens jezelf in een goed daglicht. Zet jezelf in een warm, koesteren licht. Voelend dat je van je kruin tot aan je voeten licht bent, warm stralend licht. In het begin dat ik deze oefening deed voegde ik er steeds de zinssnede “voor nu en altijd” aan toe, waarmee ik het gevoel ook steeds meer uitnodigde om te blijven, aanwezig te zijn ook als ik er zelf even niet meteen mee bezig was. Ook om indien nodig er heel snel weer mee verbonden te voelen met voor nu en altijd gaat het toch ook niet meer weg, in ieder geval niet heel erg ver weg. Tenzij jezelf er wel heel erg ver weg vanaf is gedwaald.

Het is goed om te realiseren dat de fysieke openingen in ons lichaam extra ontvankelijk zijn voor het binnen laten van de energie van een ander. Een poort, een deur, een raam, een bloem, een roos, een kleur zijn dan beelden die als hulpmiddel om al die openingen niet wagenwijd uitnodigend aanwezig te laten zijn om voor iedereen zonder toestemming binnen te komen. De openingen in je bekkenbodem, je baarmoeder, je navel, je hart en tepels, je keel, je ogen, oren, neus, mond allemaal natuurlijke ingangen waar jezelf graag bepaalt wat er in en uitkomt en natuurlijk hoe je ook de ruimte en soevereiniteit van de ander respecteert.

Dus het eigenste van het eigen zijn, liefde voor nu en altijd, licht voor nu en altijd, extra alert bij de natuurlijke openingen samen laten ze je in openheid leven vanuit verbondenheid met de wereld om je heen, want zoals jij licht en liefde bent zo is de ander ook alhoewel diegene zich het zelf niet bewust hoeft te zijn. Zo sta je dus vanuit een krachtige verbondenheid met jezelf, met je lichaam, met je kern in verbondenheid, in relatie met de ander. Kun je naar de ander luisteren, kun je de ander zien vanuit licht, liefde en vrede.
Dit geeft echt heel andere ontmoetingen, interacties, zonder dat je dit naar iemand toe hoeft te benoemen. Jij bent anders aanwezig en daardoor maak je ook verschil in de energie en het welzijn van de ander. Realiseer je ook dat al je voelsprieten uit steken ook komt uit een gevoel van angst, dat de boze buitenwereld het op je gemunt zou hebben en dat je steeds moet scannen of het wel veilig is. Leven in een harnas, achter een sterk beveiligde muur, is een eenzaam leven. Je diep in je hart verlangt naar in relatie te leven, samen te zijn, in verbinding met anderen te leven. We geen van allen als een eilandje in het niets kunnen of willen leven dat verbondenheid voelen ons diepste verlangen is.

Als je hierover vragen hebt, je eigen ervaring wilt delen of hier echt meer van wilt weten neem dan gerust contact op:
Yogapraktijk De Bron info@yoga-debron.nl 06-38717198

Energetische Bescherming en Leven in Openheid

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Sluit Menu